Kamienna Góra - Atrakcje dalsze

Miasto położone jest około 50 km na południe od Kamiennej Góry, przy drodze do Hradca Králové. Największą atrakcją jest miejscowe Zoo-Safari. Ogród zoologiczny został otwarty w 1946 roku, pierwotnie zajmował powierzchnię 6,5 ha, obecnie jest to 72 ha.

Jest to największe pod względem ilości gatunków zwierząt zoo w całych Czechach. Dużą atrakcję stanowi możliwość przejażdżki specjalnym busem po wolnym wybiegu dla zwierząt. Zoo udostępnione jest przez cały rok, zaś safari od połowy maja do końca września. Gospodarze ogrodu zadbali o stworzenie doskonałego miejsca wypoczynku dla całej rodziny - istnieje tutaj wiele wydzielonych placów zabaw, miejsc odpoczynku. Skorzystać można również z przejażdżki kolejką oraz odwiedzić pawilon z dinozaurami.

Jedno z pasm górskich Rudaw Janowickich. Ciągną się od Karpnickiego Potoku na zachodzie do Przełęczy Karpnickiej na wschodzie. Stanowią wypiętrzenie sześciu granitowych wzgórz wobec otaczających je dolin Bobru oraz Karpnickiego Potoku. Cechą charakterystyczną dwóch najwyższych, widocznych niemal z każdego miejsca w Karkonoszach i Kotlinie Jeleniogórskiej wzgórz – Krzyżnej (654 m) i Sokolika (642 m) – są ich obłe kształty. Na obu znajdują się platformy widokowe dla zwiedzających. Bardzo popularnym wśród turystów miejscem jest wierzchołek Sokolika. Wejście prowadzi stromymi, w jednym miejscu kręconymi, schodami stalowymi. Wśród wzgórz występują bardzo licznie granitowe skałki – do 60 m wysokości – co sprawia, że jest to idealne miejsce do uprawiania sportów wspinaczkowych. Na zboczach Krzyżowej Góry znajduje się schronisko turystyczne „Szwajcarska”, z kolei na przełęczy między Sokolikiem a Łysą ośrodek biwakowy Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego.

Po licznych pożarach miasto w XVI wieku zostało przebudowane w stylu renesansowym, co możemy podziwiać po dzień dzisiejszy. Od 1623 roku Jicin był siedzibą księstwa frydlanckiego, a jego właściciel książę Wallenstein przyczynił się do znacznej rozbudowy miasta (m.in. pałac Wallensteina w rynku). Charakterystyczną sylwetkę miastu nadaje wieża-brama Valdicka Brama przez którą wchodzi sie do zabytkowego rynku. Została ona zbudowana w II połowie XVI wieku i ma wysokość 52 metrów (droga na szczyt wieży prowadzi po 156-u stopniach, które warto pokonać gdyż rozciąga się z niej wspaniały widok na okolicę).

Karkonosze

Karkonosze są największym, a jednocześnie najwyższym pasmem górskim całych Sudetów. Rozpościerają się na długości 35 kilometrów (z północnego zachodu ku południowemu wschodowi) od Przełęczy Szklarskiej po Bramę Lubawską. Na północ stoki opadają stromo do Kotliny Jeleniogórskiej, a południowa granica przebiega wzniesieniami czeskich Podkrkonoší. Najwyższym szczytem jest górująca wyraźnie nad innymi Śnieżka (1602 m n.p.m.). Góry stanowiące część struktury geologicznej Bloku izersko-karkonoskiego (zbudowanego głównie z granitu) wypiętrzone zostały w wyniku długotrwałych i skomplikowanych procesów górotwórczych.

Wznoszące się nad Kotliną Jeleniogórską i okolicznymi pasmami Karkonosze, od dawna budziły ludzką ciekawość i trwogę. Z górami związanych jest wiele legend, wśród których często pojawia się postać tajemniczego władcy, ducha gór – Liczyrzepy. Pierwszymi, którzy zdobyli się na odwagę wejścia do głębokich dolin i zdobycia stromych szczytów, byli XIII-wieczni poszukiwacze złota i szlachetnych kamieni – Walonowie. Z czasem na górskich halach rozpoczęto wypasanie owiec, a drewno z lasów przeznaczono na węgiel drzewny, opał i budulec. Po wybudowaniu w XVII wieku kaplicy na wierzchołku Śnieżki, popularne stały się pielgrzymki na najwyższy szczyt Karkonoszy. Pasterskie budy przyjmowały pierwszych gości, stając się zaczątkiem dzisiejszych schronisk. W Karpaczu istniało centrum unikalnej na skalę europejską leczniczej sztuki zielarskiej. Szklarska Poręba natomiast była szeroko znanym ośrodkiem przemysłu szklarskiego. Wiek XIX i XX to rozwój turystyki, wybudowano wiele obiektów o tym przeznaczeniu, a dzięki wzrastającej popularności sportów zimowych powstały tory saneczkowe i skocznie narciarskie. Miasta i wsie podkarkonoskie stały się miejscowościami letniskowymi.

Wyjątkowy charakter nadają Karkonoszom duże wysokości względne (do 1000 metrów) oraz niezwykle malownicze, głębokie i strome kotły polodowcowe. W rejonie Szklarskiej Poręby są to Śnieżne Kotły, natomiast powyżej Karpacza - Kotły Małego i Wielkiego Stawu, na dnie których znajdują się największe karkonoskie jeziorka. Gęsta sieć szlaków turystycznych prowadzi przez górskie grzbiety, doliny rzeczne, rozległe hale, torfowiska i położone niżej lasy.

Unikatowy krajobraz, specyficzny klimat, ciekawe formy geomorfologiczne oraz bogata flora i fauna to główne motywy utworzenia w 1959 roku Karkonoskiego Parku Narodowego. Możliwość obejrzenia na jego obszarze grup skał o fantastycznych kształtach, rumowisk skalnych, kotłów polodowcowych, źródeł, potoków z licznymi kaskadami i wodospadami oraz subalpejskich torfowisk, utwierdzają o słuszności tego przedsięwzięcia.

Kowary

Kowary to miasto położone w dolinie Jedlicy pomiędzy górskimi pasmami Karkonoszy i Rudaw Janowickich. Wśród kowarskich zabytków architektury na uwagę zasługują XVII- i XIX-wieczna zabudowa śródmiejska z ratuszem i kamienicami, barokowy kościół pod wezwaniem NMP, wybudowana w pierwszej połowie XVIII wieku kaplica św. Anny, pałac Nowy Dwór (pierwotnie z XVI wieku, przebudowywany w XVIII, XIX i XX wieku) oraz wzniesiony w początkach XX wieku zespół sanatoryjno-szpitalny „Wysoka Łąka” i „Bukowiec”.

W dolnej części miasta, na terenie fabryki dywanów, powstał w 2003 roku „Park Miniatur Zabytków Dolnego Śląska”. Odwiedzający to miejsce mają możliwość zapoznania się z pałacami, klasztorami oraz całymi starówkami dolnośląskich miejscowości. Budowle odwzorowane są w skali 1:25.

Modele wykonane są nowoczesnymi metodami technologicznymi, co dało twórcom możliwość odtworzenia nawet bardzo drobnych szczegółów. Jako pierwsze powstały między innymi kopie: pałacu z Mysłakowic (letnia rezydencja królów pruskich), kościółka Wang z Karpacza Górnego, pałacu z Łomnicy, starówki jeleniogórskiej oraz lubomierskiej, pałacu z Bożkowa, domu niemieckiego noblisty Gerharta Hauptmanna z Jagniątkowa oraz schroniska „Szwajcarska” z Gór Sokolich. Kolekcja jest wciąż powiększana.

W dzielnicy Podgórze jest udostępniona do zwiedzania jedna ze sztolni dawnej kopalni uranu. Podczas godzinnej wycieczki z przewodnikiem turyści poznają bogatą historię kowarskiego górnictwa, odwiedzają kopalniane chodniki i komory, całość uatrakcyjniają ekspozycje sudeckich kamieni szlachetnych.

W miejscowości Siedlęcin około 40 km na zachód od Kamiennej Góry znajduje się jedna z najlepiej zachowanych wież mieszkalnych w Europie. Jej budowę rozpoczął w latach 1313 - 1314 najprawdopodobniej książe jaworski Henryk I. W 1880 roku zostały odkryte średniowieczne malowidla znajdujące się w głównej sali siedlęcińskiej wieży, wykonane w technice al secco. Są to jedyne średniowieczne polichromie w Europie o tematyce świeckiej obrazujące historię jednego spośród rycerzy Okrągłego Stołu - sir Lancelota z Jeziora.

Wałbrzych (z niemieckiego Waldenburg co znaczy "leśny gród") miasto położone w centralnej części Sudetów w niewielkiej kotlinie zwanej wałbrzyską nad rzeką Pełcznicą. Do 1999 roku było stolicą województwa wałbrzyskiego, a po reformie administracyjnej do 31 grudnia 2002 r. miastem na prawach powiatu. Obecnie miasto Wałbrzych ma status gminy, zresztą największej w Polsce o liczbie mieszkańców około 122.000 (drugie miasto województwa dolnośląskiego pod względem ilości mieszkańców). Historia miasta rozpoczyna się w XII wieku i związana jest z istniejącą w tym miejscu małą warowną osadą, jednak pierwsze wiarygodne źródła na temat miasta pochodzą z 1305 r. Dzieje osady są ściśle powiązane z historią Śląska, który najpierw przeszedł pod panowanie Czech, następnie Habsburgów i Prus. Status miasta Wałbrzych otrzymał dość późno bo dopiero na początku XV wieku i przez długi okres, bo aż do 1808 r. był miastem prywatnym należącym m.in. do rodów Czettritz i Hochberg. W wiekach od XV do XVIII w Wałbrzychu dominowało rzemiosło tkackie, natomiast prawdziwym przełomem dla miasta była druga połowa XIX wieku, kiedy to rozwinął się przemysł ceramiczny, metalowy, górniczy i koksowy (w tym czasie istniały już 54 kopalnie). To właśnie w tym okresie niewielkie peryfryjne miasto przeżyło okres swojej intensywnej urbanizacji (większość obecnych dzielnic miasta to włączone we wcześniejszych czasach wsie położone wzdłuż potoków górskich). II wojna światowa obeszła się z miastem dość łagodnie, a Wałbrzych został zajętty przez wojska radzieckie dopiero po kapitulacji Niemiec. W okresie powojennym nastąpił dalszy rozwój miasta, aż do roku 1990, kiedy to nastąpił początek końca zagłębia wałbrzyskiego. Wałbrzych w szczególności w latach 80 XX wieku był najbardziej zanieczyszczonym miastem w Polsce, znacznie przewyższając w tym temacie Katowice. Jednak po 1990 r. sytuacja ta zdecydowanie się zmieniła i w chwili obecnej poziom zanieczyszeń nie przekracza w znaczący sposób określonych norm. Najważniejszymi zabytkami Wałbrzycha są m.in.: Zamek Książ z XIII w. największy zamek na Dolnym Śląsku, rynek wraz z przylegającymi kamieniczkami, budynek muzeum okręgowego z 1801 r., palmiarnia w Lubiechowie wybudowana w 1911 r. na rozkaz księcia Jana Henryka XV von Hochberga, ratusz miejski z 1854 r., pałac Tielscha i Czettritzów.

Western City

Otwarcie tego niezwykle oryginalnego obiektu nastąpiło 4 lipca 1998 roku (w czasie obchodów Dnia Niepodległości Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej) pomiędzy Karpaczem a Ścięgnami. Niezwykły klimat i atmosfera tego zacisza pozwala odwiedzającym na przeniesienie się w czasie i przestrzeni do miejsca, w którym można zobaczyć prawdziwego szeryfa i odwiedzić saloon, a przy odrobinie szczęścia być świadkiem napadu na bank lub najazdu Indian.

Pomysłodawcą i twórcą przedsięwzięcia jest wieloletni szef Karkonoskiej grupy GOPR, pan Jerzy Pokój.

Zamek Bolków

Na wzgórzu nad miastem Bolków stoi piastowski zamek o tej samej nazwie. Wzniósł go w XIII w. Bolko Świdnicki w wyniku przeniesienia kasztelani z pobliskich Świn. Warownia strzegła ruchliwej drogi handlowej z Czech na Śląsk i do Wielkopolski. Zamek rozbudowywano w XIV, oraz XVI wieku. Po pożarze w 1720 r. został częściowo zniszczony. Opuszczony na początku XIX w. stopniowo popadał w ruinę. W XX w. przeprowadzono pierwsze prace konserwatorskie.

Centralnym obiektem jest tu 28-metrowa kamienna wieża o niepowtarzalnym w Polsce zaostrzonym kształcie (wieża klinowa), co miało chronić ją przed pociskami miotanymi z najłatwiej dostępnej, południowo-zachodniej strony. Jej mury w przyziemiu dochodzą do 4,5 m grubości, a do wejścia prowadzą drewniane zewnętrzne schody. Wieża znajduje się na wysokości 9 m. Była więc to budowla praktycznie nie do zdobycia.

Całość dopełniają mury zewnętrzne z bastejami. Zamek jest udostępniony do zwiedzania, rokrocznie organizowany jest tu turniej rycerski.

Zamek Książ

Zamek zbudowany w latach 1288 – 91 przez księcia świdnickiego Bolka I w miejscu wcześniejszego grodu. W XV wieku zdobyty i częściowo zniszczony przez husytów stał się siedzibą rycerzy – rabusiów słynnego Hermana Czettritza, później jego syna Hansa. Przeciw temu drugiemu ówczesny władca – król czeski Jerzy z Podiebradów - skierował swe wojska.

W 1463 roku Książ został zdobyty i spalony. Kolejnymi właścicielami byli bracia Schallendorf. Po raz kolejny zamek w 1482 roku zdobyły wojska królewskie Macieja Korwina. Od 1509 roku do czasu II wojny światowej Książ wraz z rozległymi posiadłościami znajdował się w rękach pochodzącej z Miśni rodziny Hoberg (później jako Hochberg i Hohberg). W połowie XVI wieku dokonano przebudowy i rozbudowy w stylu renesansowym. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618 – 48) zamek był plądrowany przez wojska cesarskie i saskie. Po zakończeniu działań wojennych, Hohbergowie rozpoczęli prace związane z przebudową całego kompleksu w barokową rezydencję. W miejscu rozebranych murów obronnych założono ogrody, powiększono dotychczas istniejące obiekty, dobudowano nowe. W końcu XVIII wieku, pod kierownictwem architekta Christiana Wilhelma Tischbeina, rozpoczęto tworzenie upiększeń okolic zamku.

W XIX wieku zbudowano stajnie oraz krytą ujeżdżalnię. Kolejne rozbudowy miały miejsce w latach 1909 – 23, dobudowano zachodnie skrzydło z wieżami, poszerzono tarasy, przebudowano wnętrza. W latach 1911 – 14 w pobliskim Lubiechowie zbudowano palmiarnię i ogród japoński.

W 1941 roku zamek przejęły władze hitlerowskie przeznaczając go na jedną z kwater Hitlera. Pod zamkiem, wykorzystując więźniów z filii obozu w Rogoźnicy, wydrążono podziemne chodniki, tunele i windy. Po przesunięciu się frontu Książ został ograbiony. Zniknęły cenne kolekcje dzieł sztuki, zbiory biblioteczne, meble i inne wartościowe przedmioty. Przez pierwsze lata po wojnie zamek ulegał dalszej dewastacji. W latach 50. i 60. prowadzono prace konserwatorskie, jednak dopiero w latach 70. rozpoczęto systematyczną odbudowę obiektu z przeznaczeniem na cele kulturalne i turystyczne. W podziemiach od 1971 roku działa Dolnośląskie Obserwatorium Geofizyczne.

Największy na Dolnym Śląsku i trzeci co do wielkości w kraju zamek zwiedzać można przez cały rok. Podziwiać można architekturę (z licznymi interesującymi detalami tak na zewnątrz jak i wewnątrz obiektu), wystrój poszczególnych komnat, wystawę porcelany oraz współczesnej ceramiki artystycznej. Warto także wybrać się na spacer po rozległym parku oraz do palmiarni w Lubiechowie.

Dvůr Králové

Góry Sokole

Karkonosze

Kowary

Western City

Zamek Bolków

Zamek Książ